عكس ها تموم شدن،

متن ها نوشته شدن،

و طراحى ها كشيده شدن،

ولى دوشنبه ها هنوز دوست داشتنى نشدن.

پ.ن: ١٤ آذر هم چمدون به دست روى نيمكت نشسته، تا دو ساعت و سي و هفت دقيقه ى ديگه ميره.

خب معلومه كه دوست دارم!

كيه كه دوست نداشته باشه به انواع فلوت مسلط شه؟

پ.ن: كى بشه كه بتونم سماع و ترنج رو در بيارم..

پ.ن ٢: آخه "اون جادوگر خوشگله" جوانمردانه س؟ ابهتِ صدا رو نابود كرد كه :))

#ى.ى

#f.a.n.i

#ش.ش

خواب ديدم يه گوشه اى روى يه پشت بوم نشسته بودم، شب بود، و يكي بود كه داشت بلند بلند چيزى رو توضيح مي داد. همه چيزُ. ولى بيدار كه شدم فقط ماه رو يادم بود، فقط يادم بود كه به آسمون اشاره ميكرد و ماه جلو مي اومد، ستاره هايي كه به بند كشيده مي شدن. منم اونجا بودم، قرار بود كه بفهمم. ولى ميشد؟ ميشد اين همه چيزي رو كه نميتونم به ياد بيارم رو بفهمم؟ پ.ن: من تو واقعيت خواستم، تو خواب چرا فقط؟..به چى چنگ بزنم؟ كدوم ريسمون؟ كدوم كتاب؟ پ.ن ٢: بد بودنِ الان رو چجورى جا بدم بين كلمات؟

عطرِ هندوانه رو دوست دارم،

پروانه ها رو هم.

خب، بعد از ٥-٦ ساعت كتف درد،

يك خروار سردرد،

و يك عالم خستگى،

گيرِ ٥٥ دقيقه ترافيك و يك راننده ى نابخرد افتادن، حقيقتاً ناجوانمردانه ست :(

پ.ن: صداى سهيل نفيسي نبود، چيكار ميكردم؟

نيماى يعقوبي رو دوست دارم، نيمايي كه مترجم روزنامه ست، توى خيابون آزادى بازداشت شده، ماهى فاشِ برشت رو ميخونه، طلوعِ خورشيد كنار دريا رو دوست داره، و يك شب توى وبلاگش با خون روى كاغذ مينويسه "خداحافظ براى هميشه" تا بفهمه كسي هست كه براش مهم باشه؟ كه كامنت ها رو چك كنه. پ.ن: زير دندان هاى كدامين واقعيتِ تلخ، له شُديد، كه امروز اعتماد مرا اعدام كردند؟/خاطره حجازى پ.ن ٢: ميشد كه واقعى باشي؟ و با اون حافظه زير خاك دفن نشي؟ و از صبح تا شب بنشيني و شعر بخوني؟ پ.ن ٣: يك سرى كتاب هارو بايد خوند، هزار بار. نه البته، نبايد خوند، بايد زندگى كرد، هزار بار. پ.ن ٤: همه ى اينا برميگرده به ٦-٧ سالِ پيشِ.. #ن #م.ى

كاش ميتونستم هر روز فكر كنم،

هر روز اون چند كتاب دلفريب رو بخونم،

هر روز پرى و هامون رو نگاه كنم،

و بعد بخوابم،

بعد توى خواب به نتايج درست و درمون برسم :)

پ.ن: كاش يه فلش داشتم پُر از اُپرا.

پ.ن ٢: فكر نميكردم به نجارى مشغول باشه :)

پ.ن ٣: اينجا اصلا خوب نيست، ولى دوستش دارم.

ميشه من الان برگردم به قرن ٧؟

يا مولاناى الان رو پيدا كنم؟

با ساز تربيت نفس ميكرد..

پ.ن: بيا كه چون تو نبوده ست و هم نخواهد بود

#f.a.n.i

از معايب مُژه ى بور ميشه به اين مورد اشاره كرد كه اگه يك روز، به حسب اتفاق، خوب نباشي، و دو چيكه اشك بريزي، و شب قبل هم سُرمه نكشيده باشي، به طور كل مرزِ اطراف چشم ت از بين ميره، و تنها لكه رنگى كه توى صورتت به چشم ميخوره، مردمكِ قهوه اىِ چشم تِ، و تو شبيه به يك روحِ ژوليده احوال ميشي. پ.ن: از مشكلات امروز ما به حين گريه اين بود كه كسى در مدرسه ريختمان را نبيند :( پ.ن ٢: با معلمِ مهربون و دوست داشتنى اى كه هى ميپرسه چرا خوب نيستي، و گلوى بغضي اى كه نميتونه جواب بده، چيكار بايد كرد؟ پ.ن ٣: ميشه كه حواست بهم باشه؟ ميدونم خيلي سرت شلوغه، خيليا كارت دارن، ولى ميشه حواست بهم باشه؟ تا يه سال و نيم ديگه حداقل..مهمه.. پ.ن ٤: گفته بود، كه گفتى "بارِ گرانت را از روى دوش تو برداشتيم". بهم بركت بده، به وقتم. پ.ن ٥: من دوستت دارم، خيلي بيشتر از اونچه كه همه فكر ميكنن. ولى نميتونم به همه ى حرفهات عمل كنم :(

كاش ميشد كه يه بطرى بردارم، درش رو باز كنم، بعد همه ى خواب ديشبم رو با قيف بريزم توى بطرى. بدون اينكه از كناره هاش چيزي جا بمونه. پ.ن: آخه خواب هم انقد معركه ميشه مگه؟ پ.ن ٢: توى خواب هم مامان و بابا همينطور به سختگيرياشون ادامه ميدن :)) هم موقعى كه خواب ن رو ديدم شرايط اينطورى بود، هم موقعى كه خواب ه رو ديدم، و هم ديشب. ديشب، ديشب، ديشب..واى :) پ.ن ٣: بهم يه كتاب هديه داد، كتاب اشعار ژاپنيِ ترجمه شده، با قطعِ پالتويي و جلدِ گالينگور. روش عكسِ چند تا دخترِ ژاپنىِ اوريگامى با چترى و موهاى بلندِ مشكىِ لخت بود كه كيمونو هاى گل گلى تن كرده بودن. بعد هم ازم پرسيد وقتى بچه بودى كجا ميرفتى قايم ميشدى :)) پ.ن ٤: ميشه با يك خواب منزجر كننده، اون روز مُرد. و با يك خواب ِ شيرين، احيا شد :) #ا.ت #ا.ه.غ

هايكو هم از اون چيزهاييِ كه روح م رو به پرواز در مياره.

پ.ن: سبكبالى، شُكوه، لبخند.

وسط تست زدن بودم كه رفتم و در مورد روابط لانگ ديستنس خوندم؛ در مورد اينكه چقدر لانگ بودنِ ديستنس شون مشقت بار و دردناکِ. :)) حالا تو، رابطه اى رو در نظر بگير كه تماماً فاصله ست؛ كه نهايتاً ميتونه تا جايي پيش بره كه ذهنِ تصور كننده اجازه بده، كه تو خودت بايد شِكوه كنى، بعد هم خودت باید دلدارى بدى. :] كه نفر دوم اصلا يك وجودِ ملموس هم نداره حتى..نفر دوم يك فردِ غايبِ. پ.ن: سخت ترِ كه. مهار كردن اين نااميدي هاى لحظه اى، كه مثل توده ى ملخ ها به ذهن حمله ميكنن، سخت ترِ. #ع #ا.ه.غ #h.m.c

ميدونى، از صبح كه بيدار شدم، از ساعت ٧:٣٦ دقيقه، دارم به شهريور فكر ميكنم، به ١٦ شهريور. به دومين بارى كه توى اين دو سال و نيم ديدمت، دومين بارى كه بعدتر دست تقدير تبديلش كرد به چهار بار. به اين دو سال و نيمى كه از سه - چهار ماه قبلش درست شناخته بودمت و وقتهايي كه بايد كنارم بودى، نداشتمت. حرفهايي كه بايد بهت ميزدم، عكسهايي بايد بهت نشون ميدادم، موزيك هايي كه بايد با هم گوش ميداديم.. دوشنبه بود، درست يك دقيقه مونده بود به ساعت ٢ بعد از ظهر كه پى-ام دادى "فردا مياي خونمون؟" داشتم مى مردم از خوشحالىِ فكرِ ديدنت. بعد اومدم، با يك عالم دلتنگى. با هم حرف زديم، خربُزه خورديم، حرف زديم، فيلم ديديم...جك نيكلسون هميشه معركه بوده..فراستى :)) ناهار ماكارونى بود با فلفل و يك عالم چيزهاى خوشمزه. فلفل ناراحتِ که دوستش نداری :( بعد دوباره حرف زديم و حرف زديم. قبل از ناهار بود كه رفتيم توى محوطه؟ كه يكدونه آلاچيق خالى هم نيافتيم؟ يا بعد از آ.اس.پ؟ حالا... بعدش رفتیم آ.اس.پ، کافه خیام رو پلمپ کرده بودن. اونجا گفتم که چقدر اسم خیام رو دوست دارم. گربه های مامانی :)) رفتیم کیک استوری، کیک شکلاتی های فی

خوشحال كننده نيست كه شايد يك ميليون نفر خوندنت.

كه شايد يك ميليون نفر حرفات رو از بر كردن.

#ع

كى ميدونه چقدر خوشحالم كه باعث برانگيختن تاسف ت نشدم :))

#ز.ش.د

تلفيق تنبور و فلوتِ ايرانى معركه س :)

على عابديني توى هامون رو يادم انداخت.

زر كو زر كى زر از كجا مفلس و زر

دل كو دل كى دل از كجا عاشق و دل

#يشتاى

٢٦ مهر كه تموم شد، با خودم فك كردم روى چه حسابي فكر ميكرد كه دوستت خواهيم داشت. روى چه حسابي گفت ميتونه باهات صحبت كنه براى كلاس خصوصي نقاشي م! ١٣ آذرِ هنوز؛ ميشه؟ ميشه باهات كلاس بردارم؟ خب نميشه كه.. چرا فكرش شديداً درست از آب درومد آخه؟ :( پ.ن: رواست كه با اون موهايِ لختِ سياهِ گيس شده ي دو متري آدم رو به مرز سكته ببرى؟ پ.ن ٢: كاش همه م هميني بود كه هستم، كه ميبينين. پ.ن ٣: من الان اين شكافِ دوست نداشتنى رو كجا بذارم خب :( پ.ن ٤: مگه تو تخم قورباغه نديدي كه برات عجيب اومد؟، نه عكسشو از كتابِ علوم سوم دبستان ها، نه، خودشو. #ا.ت

بسه ديگه، فردا امتحان دارم.

ا.ت

پس يعنى شما واقعى هستيد؟

يعنى فقط يك نقش نبوديد متعلق به يك فيلم دو ساعت و دو دقيقه اى؟

پس اگه سال ٩٠، موقعى كه اون جوون توى ونك گفت "شما آقاى عابديني هستيد؟" من اونجا بودم،

ميتونستم ببينمتون.

ميتونستم از روى صداتون بشناسمتون.

ميتونستم ازتون درس معرفت بگيرم.

پ.ن: تو همون تنهاييات بود كه به راهت رسيدي، به لائوتسه به بودات، به على و حلاج ت، به حافظ ت../هامون

#ع.ع-ا.م

فكر مى كنم هفته ى اول شهريور بود.

درسته،

از هفته ى اول شهريور،

منتظر الانم؛

١٤ آذر.

١٤ آذر يك روز مسرت بخشِ،

بسيار مسرت بخش.

برخلاف ١٨/٨.

#ا.ه.غ

عذاب وجدان يك احساسِ بسيار بي مزه ست،

كه تحت تاثير قرارت ميده،

و مجبورت ميكنه تا قبول كنى كه سه تا طراحى اضافه بكشي،

بعد هم مثل پروانه در عسل گير بيوفتى :/

پ.ن: عكسهاى خراب، متن هاى نوشته نشده، درس خونده نشده :(